Simone de Jong Tekst Er was eens

Er was eens 02-11-04

Er was eens een land dat aan zichzelf ging werken.
Althans, het wekte die indruk. Het werd gezegd.
Allerlei belangrijk uitziende mannen in pakken
spraken woorden uit als ‘belang’, ‘onhoudbaar’
en ‘alarmerend’ en kwamen bij elkaar om veel
te lang te vergaderen, net als altijd.
Ze keken nog wat ernstiger en ik twijfel niet aan
veel goede bedoelingen, misschien wel betere dan ooit.
Maar de koffietafel stond tussen hen in en de woorden
verloren inhoud waar je bij stond.
Kijk, als ik nu ‘alarmerend’ zeg, dan vind jij dat ook nog erg,
maar als ik het nog vijf keer zeg, is dat effect al weg.
En toen de woorden hun inhoud verloren, kon je het geluid
van de tv wel uit zetten. In beeld liepen mensen wat rusteloos
heen en weer, ze keken bezorgd en gesticuleerden meer
dan anders. Soms bleven ze staan en zetten even hun bril af,
om langs hun neus te wrijven, of de glazen te beroeren
met een doekje. Het zag er hulpeloos uit. Onhandig.
Alsof deze mannen met stropdassen en bleke gezichten
aan een onmogelijke opdracht bezig waren. De verkeerde mannen
op de verkeerde plek met de verkeerde bezigheden. Ze pasten
niet meer. Het plaatje was volkomen ontoereikend.